3.

İşte o muhteşem varlığıyla, beni yine etkiliyor.. Bütün dengem kayboluyor onun yanında,
hem bir yandan varolup hemde bir yandan nefes alamıyordum. Nasıl yapıyor, anlamıyorum.
Karanlığı beni dahada kendine doğru çekiyor, cümlelerime akıyor damlaları.  Gizem hiç böyle açık renkte dolmamıştı kadehime. Sanki yeniden yaratılıyordu göğüs kafesim, beni yeniden adlandırıyor o bakışlar. En sevdiğim yanı, varolabilmesiydi düşüncelerimde. Var, dinmeyecek yangını.
Seviyorum diyen varlıklar gördüm dört bir yandalar. Onun bahsetmesine gerek kalmıyordu çoğu şeyi, izliyor gözlerimi. İzliyor olanı, bitmeden. Sanki her hücreme yayılıyor (Yazarken bile titredim)
nasıl mucizevi bilmiyor, anlamıyor. Eriyen her santimime yol olup tenimden geçiyor saçları..

Ten demişken.....

Kaybetmekten bukadar vazgeçmiş bir insanı tekrar hayata nasıl döndürdün?
Özellikle herkesi hayatından yok etmiş bu insanın yüzünü, sana nasıl döndürdün?

İşte bukadar kabul edilemezdi güzelliğin, fazlasın bu hayata.. Hep diyorum. Bir yerlerden atlıyorum, atlarken sessiz çığlık boğazımda. Düğümleniyor tanelerim, sen soluğumsun.. Acıma, düşme kollarımdan. Bu yanıma katıyorum, ortaya kalan senin kokun...
Dünyam senden ibaret, ciğerine doluyorum..