5.

İçimde bir ölmek var ki ne ölmek,  sanki şehrin ortasına soğuk kar taneleri dökülmüş,
yanmış her yer.
Bulutlar yağmurları kıskanmış, olacak iş değil. Gökyüzü açıldı, maviliklerden gözümü alamazken güneş tenimi yaktı.
Bu şarkıları beni öldürmek için yapıyorlar,
katliammı bu? Şu tarlaları sürmekten vazgeçin ama
ya kurursa her yer?  Olmuyor değil mi..
Olmayacakta, işin sonu yine
yangına dönecek..

O nefret edipte koştuğun yolun soğukluğunu, yalvararak seveceksin.
Sen geldiğinde yanmayan apartmanın ışığına, küfürler edeceksin.
Sana veresiye verilen her merhamete, gücünden edipte hesap veremeyeceksin.
Çünkü aslında sen,
sen..

Bir aşk hikayesinin kahramanı,
bağırarak acısını deşen şarkıcı,
sokaklarda sabahlayan o aykırı,
değilsin..

Bu halinin altına kendin yattın, şimdi çığlıklar içinde kaçsan
kime fayda?

Hadi git, odana asacağın tabloyu seç.
Evin denize baksın.
Tavanda kocaman panjurlar olsun.
Bahçende çocuklar oynayıp, sıçrasın.
Herkes baka kalsın, ne güzel bir zevk! harika bir baş yapıt!

Maskelere ne  kadarda çok benziyor öyle değil mi?
''Harika bir insansın, ne güzelsin!''

Çocuklar benim değil,
panjurlar su sızdırıyor,
geceme eşlik eden sadece, şu denizin sesi ve
tablo yerine kendimi astım.

Nasıl olmuş? Beğendiniz mi?