Her şeyi halledebildiğimi sandığım günler sıralanıyor ardı ardına ama hayatın akorduna basamıyorum bir türlü. Uçuşların her gün ertelenebileceği bir hayatta yaşıyorken inanç, güçlü insanların avcundadır. Ya kalkıp savaşacaksın yada yanarken derdine, kendinide yakacaksın ve küllerini saçmıyacaksın ortalığa. Bu yüzden her bir adım dahada eskidir dünyada, insanlar anılarını savurmıyacak uçurumlarında.. Ses tonun, parmak izin, fikirlerin ve aynaya bakabildiğin kalacak iken sadece bedenin unutulacak. Oysaki ben, kolunun altındaki kahverengi yaradan tutup ayağındaki çizgilere imza atmıştım. Okadar takip etmişim ki seni, ayakkabılarımı giymeyi unuttum. En önemliside senin denizlerin sonsuz iken ben, çölde yüzmeyi öğrendim tek başıma. Buda sana son selamımdır dünya. Bakamam ardıma..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder