9.

Uçurumda yürüyorum sanki ve kimse beni uyarmıyor. Düştüğüm zaman ise bir çok el görüyorum, kurtarmak için değil biliyorum. Pişmanlıkları fazla kimisinin, bakmadan gidebilir. Bazıları ise, el uzatır. Mutsuz olduğun hayata geri dön diye. İyilik bazen, siyah örtüler ile kaplı tuzağın ardında olduğundan bir şekilde mücadele vermek zorundasın. Benim bir şansım bile yoktu o gün, yine ve yeniden sürüklendiğim hikayelerin bitişini izlemekten yorulmaya başlamıştım yada üzülmeye vakit bulamıyordum. Üzülmüyordum'da zaten, sanki kalbim taş beynim ise çok hızlı çalışıyor gibi şu sıralar. Hissetmek bana çok uzak bir eylem ve ne zaman bu cümleyi kursam illaki birileri gelip umut aşılıyor bana. Çünkü kalbimi ben açıyorum, izin veriyorum beni inandırmalarına. Bunun farkında olduğum gün, işte o günden itibaren durdu her şey. Hayatıma birileri girip, kapıyı kilitliyor. Ben ise pencereden, tavan arasından kısacası bir yerlerden kaçmayı başarıyorum. Takip ediliyorum, özleniyorum, soruluyorum, sorgulanıyorum çokça, sorun'da bu ya zaten.. Kimse neyin yada kimin, neden peşinde olduğunu bilmiyor. Birilerinin moda akımına uyuyorum, bazıları ise beni görmüyor hatta yürürken çarpıyor. Çarpıyor, arkasına dönüp bakmıyor. Çünkü oda peşinde, peşinde olunan şeylerin. Bir yerden sonra sende arkana bakmıyorsun, herkes seninle aynı adımı atıyor. Başkalarının aynı oluşundan rahatlıyorsun ''bende oldum, bizde geçtik'' diye başlıyan her hikayeyi dinlemekten sıkılınca, geri adım atabilecekmisin? Herkes geriye bakamazken sen, geri adım atabilecekmisin? Yürek yemek fayda etmez sana, antikalar yüreğe ihtiyaç duymaz iken.